Skąd ten krzyk w mojej głowie, skąd ten krzyk
Męczy mnie na okrągło tyle dni?
Rozum wysiada
W uszach ciągły brum
Wciąż mnie dopada informacji szum
Nie wiem już w jaki dołek, w jaki las wciąga mnie
Z Internetem ciągły trans
Już tylko z okien jest mój mały dom
Aż do wyroku koniec, kropka, dno

Stąd do wieczności jeden już krok
Jeden już tylko mam
Mówiąc najprościej
Bawiąc się w to
O swoje życie gram

Nawet gdy więcej nie mogę, idę spać
Moje dwie ręce nie zaprzestają grać
Na korytarzach wszystkich moich snów
Wciąż mi zagraża wirtualny duch

Stąd do wieczności...


Stoisz, patrzysz w lustro,

Z tamtej strony pusta obca twarz

Mrok się czai w kątach,

Znowuś się zaplątał w mętnych dniach...



Wypytujesz ciągle, gdzie dni jak chorągwie

Szalejące w wielki wiatr?

Gdzie ten pęd przedziwny, gdzie kark hardy, sztywny

Wyobraźnia twoja gdzie?



Wrony martwą ciszą nad polami wiszą,

Idziesz sam

Nie ma wkoło widzów, maskę błazna zrywasz,

Pod nią strach...



Wypatrujesz ciągle, gdzie dni jak chorągwie

Szalejące w wielki wiatr?

Gdzie ten pęd przedziwny, gdzie kark hardy, sztywny

Wyobraźnia twoja gdzie?



Tyś w sobie miał inny świat, lepszy świat,

A teraz co, zwykły blichtr, nikły blask.

Sam wzniosłeś mur, wielki mur, zimny mur,

Jak mogłeś tak nabrać się, okpić się?



Patrz, ile barw, ile nut, ile spraw,

Otrząśnij mgłę, szarpnij w przód, życie trwa.

Pamiętaj, że powrót jest, jeszcze jest,

Dopóki ty wrócić chcesz, wrócić chcesz!