Skąd ten krzyk w mojej głowie, skąd ten krzyk
Męczy mnie na okrągło tyle dni?
Rozum wysiada
W uszach ciągły brum
Wciąż mnie dopada informacji szum
Nie wiem już w jaki dołek, w jaki las wciąga mnie
Z Internetem ciągły trans
Już tylko z okien jest mój mały dom
Aż do wyroku koniec, kropka, dno

Stąd do wieczności jeden już krok
Jeden już tylko mam
Mówiąc najprościej
Bawiąc się w to
O swoje życie gram

Nawet gdy więcej nie mogę, idę spać
Moje dwie ręce nie zaprzestają grać
Na korytarzach wszystkich moich snów
Wciąż mi zagraża wirtualny duch

Stąd do wieczności...


Niewiele warta śniadania jada z byle kim,

Zgorszony ktoś nie napisany pisze list.

Dni już nie pachną zieloną trawą ze świeżych łąk,

Wieczoru już nie kończy czuły uścisk rąk.

Bezsenna noc, samotna jak niechciana łza,

Niedobrą myśl zawraca tylko dziecka płacz.

Mierzony dymem z papierosa następny dzień,

I twarz ta sama, a jednak jakże inna jest.



Niewiele warta - cenzurę złą wystawia los,

Kościół zamknięty, a cisza krzyczy na cały głos.

Perła kamieniem a modlitwa przekleństwem jest,

Miłość chorobą, a lekarstwem normalny gest!



Chciałbym w jej włosy

Słońce z deszczem wpleść,

Blask wrócić oczom,

Już nie mówić "nie".

Unieść wysoko,

Strącić gwiazdy dwie,

Takiej dziewczynie,

Co to wszystko wie. (4x)