Sieh doch unser Feuer

ist schon ausgebrannt.

Auf die letzte Glut noch

streust du kalten Sand.

Ich vergess ` den Kummer,

deine Augen nicht.

Wei? von dir nicht alles

aber dein Gesicht.



Unsre blaue Taube flog uns gestern fort,

auch meine Lieder hielten sie nicht mehr.

Doch ich werd` sie rufen in einem neuen Lied

und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.

Und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.



Vielleicht war K?lte

das sie zu sehr fror.

Vielleicht war `n Worte

das ich sie verlor `.

Ich werd` sie rufen in einem neuen Lied

und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.

Und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.



Liebe starb mit uns

von zu wenig Z?rtlichkeit.

wir froren sehr.

Liebe, Liebe sag wer sucht die blaue Taube mehr.



Stoisz, patrzysz w lustro,

Z tamtej strony pusta obca twarz

Mrok się czai w kątach,

Znowuś się zaplątał w mętnych dniach...



Wypytujesz ciągle, gdzie dni jak chorągwie

Szalejące w wielki wiatr?

Gdzie ten pęd przedziwny, gdzie kark hardy, sztywny

Wyobraźnia twoja gdzie?



Wrony martwą ciszą nad polami wiszą,

Idziesz sam

Nie ma wkoło widzów, maskę błazna zrywasz,

Pod nią strach...



Wypatrujesz ciągle, gdzie dni jak chorągwie

Szalejące w wielki wiatr?

Gdzie ten pęd przedziwny, gdzie kark hardy, sztywny

Wyobraźnia twoja gdzie?



Tyś w sobie miał inny świat, lepszy świat,

A teraz co, zwykły blichtr, nikły blask.

Sam wzniosłeś mur, wielki mur, zimny mur,

Jak mogłeś tak nabrać się, okpić się?



Patrz, ile barw, ile nut, ile spraw,

Otrząśnij mgłę, szarpnij w przód, życie trwa.

Pamiętaj, że powrót jest, jeszcze jest,

Dopóki ty wrócić chcesz, wrócić chcesz!