Sieh doch unser Feuer

ist schon ausgebrannt.

Auf die letzte Glut noch

streust du kalten Sand.

Ich vergess ` den Kummer,

deine Augen nicht.

Wei? von dir nicht alles

aber dein Gesicht.



Unsre blaue Taube flog uns gestern fort,

auch meine Lieder hielten sie nicht mehr.

Doch ich werd` sie rufen in einem neuen Lied

und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.

Und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.



Vielleicht war K?lte

das sie zu sehr fror.

Vielleicht war `n Worte

das ich sie verlor `.

Ich werd` sie rufen in einem neuen Lied

und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.

Und ich werd` sie immer wieder halten wollen

bis sie nie mehr flieht.



Liebe starb mit uns

von zu wenig Z?rtlichkeit.

wir froren sehr.

Liebe, Liebe sag wer sucht die blaue Taube mehr.



On nie miał żalu, fartu i pieniędzy,

A serca tyle, że garściami tylko brać,

Nie bywał w domu i nie zbierał złomu,

A domu nie miał i nie pytał, czemu tak.



Oprócz ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: miejsce jest na fart,

Władco ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: ocal jedną z gwiazd.



Ojciec nie sypiał na złoconym łóżku,

Matka nie swoje ciuchy prała byle jak,

Nikt mu nie mówił nigdy o kopciuszku,

Bajek nie było, on nie pytał, czemu tak.



Oprócz ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: miejsce jest na fart,

Władco ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: ocal jedną z gwiazd.



Lecz to nic, że łza jest słona,

Z zimnej mgły wychodzę na bruk,

Wstaje dzień, dzień robinsona,

Twardy jak stal i gorzki jak miód.



Oprócz ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: miejsce jest na fart,

Władco ognia, ognia, który w nas,

Woła nadzieją: ocal jedną z gwiazd.



Lecz to nic, że łza jest słona,

Z zimnej mgły wychodzę na bruk,

Wstaje dzień, dzień robinsona,

Twardy jak stal i gorzki jak miód. (4x)