Najbliższej jest krew
Gdy czujesz jej rytm

Najdalej to chleb
Ten, który ma być

Najczęściej to bieg
Po zaszczyty bez sensu i tchu

Najrzadziej to przejść
Na zwyczajną i najprostszą z dróg

Wspaniale jest być człowiekiem
I już...

Niedobrze nie mówić
Że więcej byś mógł

Prawdziwie to chcieć być kochanym
Do końca swych dni

Żarliwie to gdy jesteś blisko - daleko tak
Blisko - daleko tak
Blisko tak
Sam czujesz jak

Podstępnie to stawiać pomniki za dnia
A głupio je burzyć bo zmienił się czas

Cudownie to chcieć być kochanym


Wierzymy zegarom, jesteśmy niepokonani

Walczymy o ułamki sekund, o dekagramy

Zachwyceni własną doskonałością



Wierzymy zegarom, stoimy tuż przed wrotami

Możliwości wyczerpania, zależy nam na milimetrach

Bo chcemy być coraz doskonalsi



Człowiek jest ziarnem hartowanej stali

Drzazgą z płomienia gwiazdą w pochodzie.

Meteorytem, wiecznym strzępkiem wełny

Złotego runa

Człowiek jest sobą (2x)



Wierzymy zegarom, czekamy na wyniki

Zawsze ufamy sobie, znużeni, niespokojni

W podróży po własną doskonałość



Człowiek jest ziarnem hartowanej stali

Drzazgą z płomienia gwiazdą w pochodzie.

Meteorytem, wiecznym strzępkiem wełny

Złotego runa

Człowiek jest sobą (2x)