Ten wielki, biały demon,

Ta białopióra mgła,

Wciągnęła mnie w głąb siebie kiedyś i trwa!



W tym cały zaplątany

Jak włosy lore lay

Rozbijam się o ściany domu wśród dnia!



I może kiedyś wyjdę

Na jej słoneczny brzeg,

W kobiercu barw będę brodzić,

Co wciąż mienią się, mienią się!



Na razie iść, muszę iść, ledwo iść przez świat

Nim zerwę tę serca mgłę, dusi mnie od lat,

Pomoże mi może ktoś znaleźć bieli kres

By zechciał tę rękę wziąć, wyciągnięta jest! (2x)



Pomoże mi znaleźć ktoś bieli kres?



Wierzymy zegarom, jesteśmy niepokonani

Walczymy o ułamki sekund, o dekagramy

Zachwyceni własną doskonałością



Wierzymy zegarom, stoimy tuż przed wrotami

Możliwości wyczerpania, zależy nam na milimetrach

Bo chcemy być coraz doskonalsi



Człowiek jest ziarnem hartowanej stali

Drzazgą z płomienia gwiazdą w pochodzie.

Meteorytem, wiecznym strzępkiem wełny

Złotego runa

Człowiek jest sobą (2x)



Wierzymy zegarom, czekamy na wyniki

Zawsze ufamy sobie, znużeni, niespokojni

W podróży po własną doskonałość



Człowiek jest ziarnem hartowanej stali

Drzazgą z płomienia gwiazdą w pochodzie.

Meteorytem, wiecznym strzępkiem wełny

Złotego runa

Człowiek jest sobą (2x)